آن دم كه چشمانم خيس شد

منتشرشده: ژوئیه 25, 2010 در خاطرات روزمره

شب را با قدم زدن در شهرى غريب مى گذراندم،آرام و تند با افكارى مغشوش كه صحنه ى اتفاق شب گذشته را به يادم مى آورد مى رفتم، نمى دانم چه شد ياد خوزستان افتادم، همان جا كيوسك هايى را ديدم كه سمبوسه مى فروختند،رفتم ايستادم و چند تا خوردم و باز هم راه افتادم به جلوتر كه رسيدم،مغازه اى بستنى فروشى را ديدم، ويترين را نگريستم،باقلوا به من چشمك زد، باقلواى خوزستان، در صف طويلى كه ايجاد شده بود منتظر بودم،تا پسرى آمد،لاغر اندام با چهره اى تكيده سن پسرك شايد به 11 هم نمى رسيد،آرام به فروشنده چيزى گفت،من اما تنها اين جمله را از فروشنده شنيدم كه گفت:برو خلوت كه شد بيا،و پسرك با صداى آرامى گفت: باشه چشم،
نمى دانم چه شد چشمانم پسرك را دنبال كرد،راه رفتنش را،با قدم هايى لرزان، به سويش دويدم و اما نديدمش، ندانستم به كدامين سو رفت.
آه دردهاى خفته بر من بيدار شد شايد بدنبال جرقه اى بود.
خواستم كوه باشم اما دل شيشه ايم شكست.
و پسرك ندانست چه كرد با دل دردمندم.
چهره اش هميشه بر خاطرم خواهد ماند،اين است رسم روزگار.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s